Notruf 112 po niemiecku – co powiedzieć dyspozytorowi (opiekunka)

Numer alarmowy w Niemczech to 112 – ten sam co w Polsce i w całej Unii Europejskiej. Pod 112 dzwonisz po karetkę (der Rettungswagen) i straż pożarną (die Feuerwehr). Połączenie jest bezpłatne, także z komórki. Policja ma osobny numer 110.

Najważniejsza zasada jest prosta: gdy zagrożone jest życie albo masz poważną wątpliwość – dzwoń pod 112. Słaby niemiecki nie jest powodem, żeby czekać. Dyspozytor (der Disponent, die Disponentin) zadaje pytania i prowadzi rozmowę, a Ty możesz odpowiadać bardzo krótko.

Schemat W-Fragen: pięć pytań, które usłyszysz

W Niemczech uczy się prostego schematu zgłoszenia. Wszystkie punkty zaczynają się na W, więc łatwo je zapamiętać:

1. Wo ist es passiert? – Gdzie to się stało? Podajesz adres.
2. Was ist passiert? – Co się stało? Upadek, nagła duszność, utrata przytomności.
3. Wie viele Betroffene? – Ile osób jest poszkodowanych? Zwykle: jedna.
4. Welche Verletzungen oder Beschwerden? – Jakie obrażenia lub objawy?
5. Warten auf Rückfragen! – Czekaj na pytania dyspozytora. Nie rozłączaj się pierwsza.

Piąty punkt jest najważniejszy. To dyspozytor kończy rozmowę, nie Ty. Często poprowadzi Cię przez to, co masz robić do przyjazdu karetki.

Adres zawsze pod ręką

W stresie najłatwiej zapomnieć właśnie adresu – zwłaszcza gdy mieszkasz u podopiecznego od niedawna. Zapisz go na kartce przy telefonie i w telefonie komórkowym: ulica, numer domu, kod pocztowy, miejscowość, piętro, nazwisko na dzwonku.

• Die Adresse ist Lindenstraße 12 in … – Adres to Lindenstraße 12 w…
• Erdgeschoss. / Erster Stock. – Parter. / Pierwsze piętro.
• Der Name an der Klingel ist Brandt. – Nazwisko przy dzwonku: Brandt.
• Ich mache die Haustür auf. – Otworzę drzwi wejściowe.

Gotowe zdania na zgłoszenie

Zacznij od tego, kim jesteś, i od razu przyznaj, że słabo mówisz po niemiecku. Dyspozytor dostosuje tempo.

• Hier spricht Anna Kowalska. Ich bin Betreuerin. – Mówi Anna Kowalska. Jestem opiekunką.
• Ich spreche nur wenig Deutsch. Bitte langsam. – Mówię słabo po niemiecku. Proszę wolno.
• Ein Mann, 84 Jahre alt. – Mężczyzna, 84 lata.

Przy podejrzeniu udaru ważna jest godzina, od której widzisz objawy. Powiedz ją, jeśli ją znasz: Seit ungefähr zehn Minuten. – Od mniej więcej dziesięciu minut. Więcej o takich sytuacjach ćwiczysz w lekcji 24.

Co mówi dyspozytor

Rozumienie pytań jest równie ważne jak mówienie. Te zdania usłyszysz najczęściej:

• Wo genau sind Sie? – Gdzie dokładnie Pani jest?
• Ist er ansprechbar? – Czy reaguje, gdy się do niego mówi?
• Atmet er normal? – Czy oddycha normalnie?
• Bleiben Sie am Telefon. – Proszę zostać przy telefonie.
• Legen Sie nicht auf. – Proszę się nie rozłączać.
• Der Rettungswagen ist unterwegs. – Karetka jest w drodze.
• Machen Sie das Licht an und die Tür auf. – Proszę zapalić światło i otworzyć drzwi.

Jeśli czegoś nie rozumiesz, powiedz: Bitte noch einmal, langsam. – Proszę jeszcze raz, wolno.

Kiedy 116117, a kiedy 112

Pod numerem 116117 działa der ärztliche Bereitschaftsdienst – dyżur lekarski na sprawy pilne, ale niezagrażające życiu, gdy przychodnia jest zamknięta: wieczorem, w nocy, w weekend i w święta. Przykład: podopieczny ma gorączkę w sobotę i nie wiesz, czy może poczekać do poniedziałku. Tam możesz zapytać, co robić; czasem lekarz przyjeżdża do domu albo wskazuje najbliższy punkt dyżurny.

Organizacja dyżurów może się różnić w zależności od regionu i się zmieniać – zapytaj rodzinę albo przychodnię, jak to działa w Waszej okolicy, i zapisz oba numery przy telefonie. Jak opisywać objawy w mniej nagłych sytuacjach, przeczytasz w tekście Rozmowa z lekarzem po niemiecku.

Typowe błędy

• Rozłączanie się zaraz po podaniu adresu. Zostań na linii, aż dyspozytor powie, że możesz skończyć.
• Długie tłumaczenie, co było wcześniej. Na początku wystarczy: gdzie, co, ile osób, jakie objawy.
• Mówienie „mój dziadek”. Jesteś opiekunką: Ich bin die Betreuerin. To ważne np. przy pytaniach o choroby i leki.
• Czekanie, aż „samo przejdzie”, bo wstydzisz się swojego niemieckiego. Dyspozytorzy są przyzwyczajeni do rozmówców, którzy mówią słabo.

Ćwiczenie na koniec

Wypełnij kartę z adresem i powiedz na głos całe zgłoszenie, jakby pan Brandt upadł w łazience i krwawił z głowy.

Klucz (przykład): Hier spricht Anna Kowalska, ich bin Betreuerin. Die Adresse ist Lindenstraße 12, Erdgeschoss. Herr Brandt, 84 Jahre alt, ist im Bad gestürzt. Er blutet am Kopf. Er ist ansprechbar. Potem: czekasz na pytania.

Słowa z tego tekstu powtórzysz w fiszkach. Podstawy, takie jak godziny i liczby potrzebne do podania adresu, ćwiczysz w darmowej lekcji 4.

Najczęstsze pytania

Czytaj też

• Rozmowa z lekarzem po niemiecku – jak opisać zmiany u podopiecznego